قهوه چشم تو خوردن دارد فال من در کف فنجان تو باشد بانو...

قصد کردم که فراموش کنم عشقت را مصرع بعد دگر یاد ندارم قصدم...!

سالها رفت از رفتنت دیدم تمام این سالها را بدون تو...

عاشق موی بلندت شده ام بانو جان کاش رو سری ات باز کنی بانو جان سال دیگر که بهار آید و سیزده بشود بزنم بافت به موی سر تو بانو جان

آمدی تا که دلم را ببری من دلت را بردم ماندی

شعر موهای بلندش را دوست دارم

رفت تا روزگارم به رنگ موهای او باشد

من عاشق موهای پر از پیچ و سیاهش بودم

هر بار که از کوچه معشوق گذشتممی ترسید دلمکه مبادا بزند مرا مجدد پدرشسالها رفت و از آن خانه و کوچه فقطیک خیابان بلند مانده به جاو من هرروز گذر می کنم و می پرسم و می خندمکه چرا سالها پیشاز کنار آن کوچه تنگیک خیابان بلند رد نشدAdblock test (Why?)

همسایه دور بودیمشاید بتوان گفت هم محله ایعاشق بودمدر انتهای نوجوانیو ابتدای جوانیتا به خود آمدمرفته بودخانه پدری اش در طرح گسترش خیابانخراب شدجای خانه پدری اشیک خیابان ماندو یک عمر خاطرهو خودشمیان دست نوشته هایم... Adblock test (Why?)

دلتنگ نشدم که حایش تنگ نشود

باید بروم گوشه بازار خیال بافی هایم را حراج, کنم

عمر من به پایان شده و خبری از تو مرا نیست جان دل، آخرین, مصرع, شعرم پیش تو جا مانده

تا تو باشی به کسی نیست نیازی...

چشم بانی دلتنگی من شد و ندیدم او را نتوان آرام دلم را...

آمدم تا که بگویم شرح دل را اما باز از خواب پریدم، دل تنگم خوابید!

آقا دلم برای شما تنگ می شود این جمعه پایان انتظار نیست؟

شاعری در به در کوچه و بازار شدم نه خریدار نه دلدار به تو حبس شدم

سالهاست به انتظار نشسته ام ببینمش نه او را دیدم نه خودم را...

این ناخوشی ام حال مرا بهتر کرد از درد تو به درد سر افتادم...