حرفهای زنگ زده
اومد
رفتیم قدم زدیم
ماهو نگاه کردیم
زیر نور مهتاب و سایه تاریکی
همو محکم بوسیدیم
رفت
من موندمو یه دنیا دلتنگی
توی یک شهر
یک وجبی
شدم مثل پرنده ای که
بالهاشو قیچی کردن
بعد قفسشو بردن وسط طبیعت
درشو باز کردن
میگن بپر برو
کاش می شد بهش بگم
مگر یه عاشق
میره؟!
برچسب:
نویسنده: رضا پورحسین