حرفهای زنگ زده
به نام یکتای بی نیاز
سلام
سخت است که بنویسی
خواهش بکنی پستهایت را با ذکر منبع کپی نمایند
اما
وقتی داخل اینترنت مروری زدم
دیدم شعری که سالها پیش برای دخترم
وقتی به پیش دبستانی رفته بود نوشتم
اکنون با اسم های مختلف در صفحات مختلف جای گرفته است
تصویر گری و آهنگ سازی شده است
خوب است
خوشحالم
گرچه امروز بیش از یک دهه از نوشتن این شعر میگذرد
اما
با اینکه ناراحتم
اما خوشحالم
ایرادی ندارد
میگذارم دل بعضی ها خوش باشد
اما یادمان نرود
گاهی وقتها
سکوت علامت رضایت نیست
سکوت میکنیم تا دیگران راضی باشند
برخود لازم میدانم
یادی کنم از دبیر عزیز دخترم
خانم کدخدا
که این شعر را در خیلی دورها
از من پذیرفتند
برای دخترم و همکلاسی هایش خواندند
امروز
همه می خوانند...
برچسب:
نویسنده: رضا پورحسین